Blog

Dag 3: Östersund → Marvik

Dag 3 begon vroeg. Niet omdat we zo fris en fruitig waren, maar vooral omdat de bedden absoluut niet uitnodigden om ook maar één minuut langer te blijven liggen. Barrel werkte ook niet meteen mee: de deuren wilden eerst niet open. Met de sleutel en wat overtuiging ging het uiteindelijk toch goed. Starten deed hij daarna verrassend makkelijk, zodat Barrel rustig kon opwarmen.

We waren op tijd bij de startlocatie en stonden daar al om 07:15. Remy en Peter gingen koffie halen en in de rij staan, terwijl Jos en ik Barrel startklaar maakten. Resultaat: pole position. Ik reed als eerste weg en al snel zaten we in een lekker treintje van drie auto’s, met een stevig tempo richting de eerste kilometers.

Tot aan de eerste plaspauze ging het vlot. Daarna reden we verder door het Zweedse winterwonderland: sneeuw, bossen en eindeloze stilte. Net over de grens stopten we om te lunchen. Een broodje worst — dat bijna bevroor in onze handen zo koud was het. Op de momenten dat er geen Carbage Runners voorbijreden was het zó stil dat je alleen de kou voelde.

Remy nam daarna het stuur over en we reden Noorwegen binnen. De wegen werden beter, de sneeuw iets minder, maar dat mocht de pret niet drukken. Bij aankomst bij de finish bleek het laatste stuk vooral een glibberpartij van parkeerplek naar finishlocatie.

Nog even langs de supermarkt, waar Jos rondliep alsof hij net een speelgoedwinkel was binnengestapt, en daarna door naar het hotel. Voor het eten viel Jos’ oog op een Indiaas restaurant — en dat bleek een uitstekende keuze.

Na het eten gingen we op jacht naar het noorderlicht, met succes. We kregen een mooie show te zien. Alleen besloot Barrel daarna weer even aandacht te vragen: ik deed het raam open om te kijken, maar Barrel had geen zin meer om het raam ook weer dicht te doen. Dus stonden we laat op de parkeerplaats te knutselen. Met een slangeklem van een mede-runner en natuurlijk ducttape (want ja, dat hadden we toch nog over en het moest vast zitten). Gevolg: veel te laat naar bed — en meteen de reden dat de post van die dag wat later online kwam.

Dag 4: Marvik → Lillehammer

Dag 4 begon opnieuw vroeg. Dit keer lagen we wel in goede bedden, wat het opstaan alleen maar moeilijker maakte. Toch waren we weer als eersten weg. Al snel reden dezelfde auto’s als de dag ervoor weer achter ons en konden we opnieuw met z’n drieën lekker doorrijden.

Totdat ik een afslag miste. Niet omdat ik niet oplette, maar omdat ik doorgleed en moest keren. Geen drama, maar wel extra kilometers. Het voordeel: de route bestond voor lange stukken uit trajecten tussen vaste punten, dus voor Jos was het een relatief makkelijke navigatiedag.

Daarna nam Peter het stuur over richting Lillehammer. We reden via een echt prachtige bergpas, met sneeuw tot in de verte en uitzichten die schreeuwen om foto’s. Daarna daalden we af en gingen we via de grotere wegen verder.

We meldden ons snel af bij de finish en waren al rond 16:00 binnen. Maar Lillehammer had nog een typisch Barrel-slotakkoord in petto. Bij het wegrijden bleef Jos ineens staan… met de deurklink van Barrel los in zijn hand. Resultaat: de deur gaat sindsdien alleen nog maar open van binnenuit. Instappen is nu een teamactiviteit.

Daarna door naar het hotel, waar we onverwacht werden geüpgraded naar een appartement. Dus vandaag geen restaurant zoeken, maar lekker ‘thuis’ eten en even opladen.

Morgen rijden we door naar de finish in Göteborg. Nog één dag alles uit Barrel halen wat erin zit, hopelijk zonder nieuwe losse onderdelen al weet je het met Barrel nooit. Op naar de eindstreep.